Вақти намозЯке аз рукнҳои намоз саҷда кардан аст. Дар намоз пас аз рукуъ, саҷда он аст, ки бо пойҳо, зонуҳо, дастҳо ва пешонӣ ба замин ниҳода мешавад. Дар ҳар ракат ду саҷда фарз аст. Дар саҷда бояд ҳам пешонӣ ва ҳам бинӣ якҷо ба замин гузошта шаванд. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/51; Ибн Қудама, ал-Муғнӣ, 1/370; Муҳаммад Зиҳнӣ, Ниъмат-и Ислом, 254-255) Зеро Расули Худо (с.а.с.) ҳангоми саҷда дар намоз пешонӣ ва биниашро ба замин мегузошт, дастонашро ба паҳлӯяш намечаспонд ва дастонро дар сатҳи китф мегузошт. (Тирмизӣ, Салот, 201 [270]) Бинобар ин, бе узр агар танҳо пешонӣ ба замин гузошта шуда, бинӣ гузошта нашавад, макруҳ аст. Бо вуҷуди ин, намоз дуруст аст. Аммо агар пешонӣ ба замин гузошта нашавад, намоз ботил мешавад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.