Вақти намозРивоятҳо вуҷуд доранд, ки Паёмбари Акрам (с.а.с.) аз намози субҳи рӯзи Арафа то намози асри рӯзи чоруми иди қурбон, аз ҷумла намози аср, пас аз ҳар намози фарз ташриқ такбирҳо мегуфтанд (Байҳақӣ, ас-Сунанул-кубро, 3/438-440 [6273-6278]; Дорақутнӣ, ас-Сунан, 2/390-391 [1735-1737]).
Аз ин рӯ, мувофиқи ақидаи барҷастаи мазҳаби ҳанафӣ, аз намози субҳи рӯзи Арафа то намози асри рӯзи чоруми ид, яъне 23 вақт, пас аз ҳар намози фарз, ба зану марди мусалмон ташриқ такбирҳо гуфтан воҷиб аст. Агар дар рӯзҳои ташриқ намоз қазо шавад, ҳангоми қазо карданаш низ такбирҳо гуфта мешаванд. Аммо агар баъд аз рӯзҳои ташриқ қазо карда шавад, такбирҳо гуфта намешаванд. То вақте ки намоз қазо нашавад, такбирҳо низ қазо намешаванд (Сарахсӣ, ал-Мабсӯт, 2/43-44; Ибнул-Ҳумом, Фатҳул-қадир, 2/80-82).
Мувофиқи мазҳаби шофеӣ бошад, ташриқ такбирҳо суннат аст (Мовардӣ, ал-Ҳовӣ, 1/484).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.