Вақти намозГиря кардан пас аз вафоти шахс, зуҳури эҳсоси раҳматест, ки Худо ато кардааст. Паёмбари Худо (с.а.с.) низ ҳангоми вафоти писараш Иброҳим гиря кард ва вақте ки ба ӯ хабар доданд, ки наберааш дар ҳоли вафот аст, аз чашмонаш ашк рехт. Вақте сабабашро пурсиданд, фармуданд: “Ин раҳмати Худост, ки онро дар дилҳои бандагонаш қарор додааст. Худо танҳо ба бандагони раҳмдил раҳм мекунад.” (Бухорӣ, Ҷаноиз, 43 [1303]; Муслим, Ҷаноиз, 11,12 [923, 924]; Абу Довуд, Ҷаноиз, 28 [3125]). Аммо пас аз вафот, гиря кардан бо овози баланд, пора кардани либос ва ба худ осеб расонидан ҷоиз нест. Паёмбари Худо (с.а.с.) фармудаанд: “Касе, ки ҳангоми мусибат гиребон ва доманашро пора кунад, ба рӯй ва рухсорааш занад ва ба корҳои ҷоҳилият даъват кунад, аз мо нест.” (Абу Довуд, Ҷаноиз, 29 [3128]); “Худо аз раҳматаш дур кунад зан ё шахсеро, ки бо дастонаш ба рӯяш занад, рӯяшро бихарошад, гиребон ва доманашро пора кунад ва барои ҳалокати худ ва гирифтор шуданаш дуо кунад.” (Ибни Можа, Ҷаноиз, 52 [1584]).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.