Вақти намозДини Ислом ба ваҳдат ва ҳамбастагӣ аҳамияти бузург медиҳад. Хондани панҷ вақт намоз дар рӯз, намози ҷумъа дар ҳафта ва ду бор намози ид дар сол бо ҷамоат, барои он аст, ки мӯъминон аз аҳволи якдигар огоҳ бошанд, вохӯранд, ба ҳамдигар ёрӣ расонанд ва ҳамдигарро дастгирӣ кунанд. Аз ин ҷиҳат, хондани намоз бо ҷамоат дар таҳкими рӯҳи ваҳдат ва идомаи он нақши муҳим дорад.
Пайғамбари Акрам (с.а.с.) аз замони фарз гардидани намоз то охири умраш панҷ вақт намозро ҳамеша худ ба ҳайси имом бо ҷамоат хонда, мусалмононро низ ба хондани намоз бо ҷамоат ташвиқ мекарданд. (Абӯ Довуд, Салот, 48-49) Ҳадисҳои зиёде ҳастанд, ки аҳамияти ҷамоатро баён мекунанд. Дар яке аз ин ҳадисҳо Пайғамбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: “Се нафар дар деҳа ё саҳро бошанд ва намозро бо ҷамоат нахонанд, шайтон бар онҳо ғолиб мешавад. Пас, аз ҷамоат ҷудо машав. Зеро гург танҳо гӯсфанди ҷудошударо мехӯрад.” (Абӯ Довуд, Салот, 47 [547]) Ҳамчунин, Расули Худо (с.а.с.) баён доштаанд, ки савоби намозе, ки бо ҷамоат хонда мешавад, 27 дараҷа бештар аз намозе аст, ки танҳо хонда мешавад. (Бухорӣ, Азон, 30 [645]; Муслим, Масоҷид, 249 [650])
Бо таваҷҷуҳ ба ин ва ҳадисҳои монанд ва оятҳои марбут, ҳанбалиён хондани панҷ вақт намоз бо ҷамоатро барои мардон фарз-айн, шофеъиёну баъзе мазҳабҳо фарз-кифоя донистаанд. Ба ақидаи ҳанафиён ва моликиён бошад, хондани намозҳои фарз ғайр аз ҷумъа бо ҷамоат барои мардони қодир суннати муаккада аст. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/56; Ҷазирӣ, ал-Мазоҳибул-арбаъа, 1/368-369)
Аз ин рӯ, то замоне ки монеае барои рафтан ба ҷамоат вуҷуд надорад, бояд кӯшиш кард, ки панҷ вақт намоз бо ҷамоат хонда шавад. Чунончи Пайғамбари Акрам (с.а.с.) хабар додаанд, ки барои ҳар қадаме, ки шахс ба сӯи масҷид мегузорад, як дараҷа боло бурда шуда, як гуноҳаш бахшида мешавад. (Бухорӣ, Азон, 30 [647]; Абӯ Довуд, Салот, 49 [559])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.