Вақти намозГарчанде ки хондани намозҳои нафлӣ ба танҳоӣ афзалтар аст, хондани намози таравеҳ бо ҷамоат бо амалкарди Паёмбари Акрам (с.а.с.) собит шудааст. Чунончи Паёмбари Акрам чанд маротиба намози таравеҳро бо ҷамоат хондаанд, аммо баъдан бо фикри он ки фарз мешавад, аз хондани он бо ҷамоат даст кашидаанд (Бухорӣ, Салоту-т-таравиҳ, 1 [2012]; Муслим, Салоту-л-мусофирин, 177-178 [761]). Вақте ки ҳазрати Умар (р.а.) халифа шуданд, диданд, ки мардум намози таравеҳро пароканда мехонанд ва ба ин натиҷа расиданд, ки хондани он бо ҷамоат мувофиқтар аст. Бо машварат бо саҳобаҳо, амалкарди хондани ин намозро бо ҷамоат дубора оғоз карданд. Вақте диданд, ки мардум ин намозро бо шавқу завқ мехонанд, гуфтанд: «Чӣ одати хубе шуд» ва хушнудии худро баён карданд (Бухорӣ, Салоту-т-таравиҳ, 1 [2010]). Ҳазрати Алӣ (р.а.) ба хотири ин амалкарда дуо карданд: «Чунон ки Умар масҷидҳои моро бо файзи таравеҳ нуронӣ кард, Худо низ қабри Умарро чунин нуронӣ гардонад.» (Ибн Асокир, Тариху мадинати Димашқ, 44/280 [9808])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.