Вақти намозХуне, ки аз як зани ҳомила мебарояд, ҳайз нест, балки хуни истиҳоза мебошад. Хуни истиҳоза мисли хуне аст, ки аз ҳар ҷои бадан ҷорӣ мешавад. Бо ҷорӣ шудани ин хун танҳо таҳорат мешиканад, ғусл лозим нест. (Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/29-30)
Агар хуни ҳангоми ҳомиладорӣ пайваста ҷорӣ шавад, ҳукмҳои узр татбиқ мешаванд. Дар ин ҳолат, зани ҳомила бо ворид шудани ҳар вақти намоз таҳорат мегирад; агар бо сабаби дигар таҳораташ нашикаста бошад, ин таҳорат то баромадани он вақт дуруст мемонад. (Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/29)
Мувофиқи мазҳаби Моликӣ бошад, таҳорат барои соҳиби узр бо ворид ё хориҷ шудани вақт намешиканад, балки танҳо бо рӯй додани чизе, ки ғайр аз узр таҳоратро мешиканад, мешиканад. (Ибни Рушд, Бидояти-л-муҷтаҳид, 1/40-41; Десуқӣ, Ҳошия, 1/116) Аз ин рӯ, агар ҳолати узр шахсро ба душвории ҷиддӣ дучор кунад ва гирифтани таҳорат мушкил гардад, мумкин аст бо ин назари мазҳаби Моликӣ амал кард.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.