Вақти намозБа ақидаи ҳанафиҳо ва ҳанбалиҳо, хуне, ки аз зани, ки тифле бо узвҳое чун даст, по ё ангушт исқот кардааст, меояд, хуни нифос мебошад. Агар пас аз исқоти тифле, ки ҳанӯз дасту по ва дигар узвҳояш ташаккул наёфтаанд, хун барояд, ин хун хуни истиҳоза (узр) аст. (ниг. Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/35; Ибн Қудама, ал-Муғнӣ, 1/253) Ба ақидаи шофеъӣ ва маликиҳо бошад, дар ҳар ҳолат исқот сабаби нифос аст. (Рамлӣ, Ниҳояти-л-муҳтоҷ, 1/323; Дасуқӣ, Ҳошия, 1/174)
Бояд ба назар гирифт, ки ин ҳукмҳои мазҳабҳо дар замоне дода шудаанд, ки танҳо бо ташаккули узвҳо чун дасту по маълум мешуд, ки он чизе, ки аз раҳм берун шудааст, ҷанин аст ё не. (ниг. Касонӣ, Бадоъи, 1/43) Аммо имрӯз, новобаста аз кадом марҳила бошад ҳам, муайян кардан мумкин аст, ки он чизе, ки исқот шудааст, ҷанин аст ё не, бинобар ин мувофиқи он амал кардан дуруст аст. Аз ин рӯ, агар маълум бошад, ки он чизе, ки исқот шудааст, ҷанин аст, новобаста аз он ки узвҳояш ташаккул ёфтаанд ё не, хуне, ки баъд аз исқот мебарояд, низ хуни нифос ҳисобида мешавад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.