Вақти намозНамози ҷумъа бо Қуръон, Суннат ва иҷмоъ собит шудааст ва намозе мебошад, ки бо хутба хонда мешавад, бо ҷамоат гузошта мешавад, ду ракъат аст ва аз дигар намозҳо хусусиятҳои фарқкунанда дорад ва бар ҳар як шахси мукаллаф фарз-айн мебошад (Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/81).
Аллоҳ Таоло дар бораи кор кардан ва тиҷорат дар вақти намози ҷумъа чунин фармудааст: “Эй мӯъминон! Вақте ки дар рӯзи ҷумъа барои намоз нидо дода шавад, тиҷоратро тарк кунед ва ба ёди Аллоҳ бишитобед. Агар бидонед, ин барои шумо беҳтар аст. Вақте намоз адо шуд, пас дар рӯи замин пароканда шавед ва аз фазли Аллоҳ ризқ ҷӯед. Ва Аллоҳро бисёр ёд кунед, то ки наҷот ёбед.” (ал-Ҷумъа, 62/9-10).
Аз оят фаҳмида мешавад, ки пеш ва пас аз намози ҷумъа кор кардан ва тиҷорат кардан мушкиле надорад. Аммо шахсоне, ки бар онҳо намози ҷумъа фарз аст, бояд дар вақти ҷумъа тиҷоратро тарк кунанд ва ба масҷид раванд. Аз ин рӯ, шахсоне, ки бар онҳо намози ҷумъа фарз нест, метавонанд тиҷорат кунанд. Барои онҳое, ки намози ҷумъа бар онҳо фарз аст, машғул шудан ба тиҷорат дар вақти ҷумъа тахриман макруҳ аст; аммо даромаде, ки аз ин тиҷорат ба даст меояд, ҳалол мебошад. Ҳамчунин, агар як тоҷире, ки бар ӯ намози ҷумъа фарз аст, шахсеро, ки бар ӯ фарз нест, дар ҷои кор нигоҳ дорад ва аз ин роҳ даромад ба даст орад, мушкиле надорад (Ибн Обиидин, Раддул-муҳтор, 2/161).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.