Вақти намозЙога дар ҳиндуизм ва буддизм ҳамчун як усул истифода мешавад, ки ба шахс баъзе донишҳо ва қобилиятҳои илоҳӣ дода, барои пок шудан ва расидан ба ҳақиқат мусоидат мекунад.
Дар солҳои охир, қисми зиёди марказҳои йога, ки дар кишвари мо ҳамчун машқҳои ҷисмонӣ ва фаъолияти терапияи равонӣ паҳн шудаанд, худро аз ин динҳо ҷудо карда, ҳамчун амалкунандагони мустақили йога фаъолият мекунанд. Аммо даъвои он ки йога ягон ҷиҳати динӣ надорад ва танҳо машқҳое мебошанд, ки барои поксозии зеҳн равона шудаанд, пурра воқеиятро инъикос намекунад. Зеро дар динҳои ҳиндӣ йога ҳамчун як амалияи динӣ вуҷуд дорад. (Тümer, “Brahmanizm”, DİA, 6/331)
Бинобар ин, барои як мусалмон, ки медонад йога ба эътиқод ва ибодатҳои дини дигар такя мекунад, машғул шудан ба йога ҷоиз нест. Зеро барои як мусалмон қобили қабул нест, ки асосҳои эътиқодӣ ва принсипҳои асосии исломро нодида гирад, аз шаклҳои ибодати динҳои дигар умед бандад ва онҳоро қабул кунад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.