Вақти намозНамози ҷаноза фарзи кифоя аст. Аз муҳимтарин вазифаҳои диние, ки мусалмонон бояд нисбат ба бародари динии фавтидаашон анҷом диҳанд, хондани намози ҷаноза ва анҷом додани омодагиҳои лозима барои он мебошад. Фарқ надорад, ки мард бошад ё зан, бо хондани ин намоз аз ҷониби як нафар ҳам фарз иҷро мегардад. Намози ҷаноза иборат аз сано ба Худо, дуруд бар Расули Худо (с.а.с.) ва дуо барои майит аст.
Дар бораи мунофиқоне, ки бе узри шаръӣ дар сафари Табук ширкат накарда буданд, чунин омадааст: «Ҳеҷ гоҳ барои ҳеҷ кадоме аз онҳо, ки мурд, (намози) ҷаноза нахон ва бар қабраш истода машав. Зеро онҳо Худо ва Расулашро инкор карданд ва фосиқона мурданд.» (ат-Тауба, 9/84). Ин оят ба фарз будани намози ҷаноза ишора мекунад.
Ҳамчунин Расули Худо (с.а.с.) пас аз вафоти як мусалмон фармудаанд: «Яке аз бародарони динии шумо вафот кардааст. Бархезед ва намози ҷанозаи ӯро хонед.» (Муслим, Ҷаноиз, 66 [952]; ниг. Бухорӣ, Ҷаноиз, 54 [1320])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.