Вақти намозХондани намози Таҳийяту-л-масҷид ҳангоми ворид шудан ба масҷид суннат аст. Чунончи Паёмбари Акрам (с.а.с.) дар бораи ин намоз фармудаанд: “Ҳар яке аз шумо ба масҷид дарояд, пеш аз нишастан ду ракъат намоз бигузорад.” (Бухорӣ, Салот, 60 [444]; Муслим, Салоту-л-мусофирин, 69 [714])
Ба ақидаи ҳанафиён, намози Таҳийяту-л-масҷид ду ё чор ракъат аст, дар мазҳаби моликиён бошад, ду ракъат хонда мешавад. Ба назари шофеъия, асл ду ракъат аст, вале шофеъӣ ва ҳанбалиён мегӯянд, ки бо ин ният ҳар қадар намоз хондан мумкин аст.
Ҳанафиён бар онанд, ки хондани намози нафл дар вақтҳое, ки макруҳ аст, намози Таҳийяту-л-масҷид низ хонда намешавад. Ба ақидаи шофеъия, Таҳийяту-л-масҷид аз намозҳои нафли сабабӣ аст, бинобар ин, дар он вақтҳо низ хонда мешавад. (Ширбини, Муғни-л-муҳтоҷ, 1/311)
Агар шахс ҳангоми хондани азон ба масҷид дарояд, ба ақидаи ҳанафиён хондани ин намоз макруҳ аст, аммо ба назари шофеъия макруҳ нест. Вале, вақте ки муаззин иқомат мегӯяд ё намози ҷамоат оғоз мешавад, фақеҳон иттифоқ доранд, ки хондани Таҳийяту-л-масҷид макруҳ аст.
Ҳанафиён мегӯянд, ки агар шахс дар вақти хутба хондани ҷумъа вориди масҷид шавад, бояд нишаста хутбаро гӯш кунад ва хондани Таҳийяту-л-масҷид макруҳ аст. Ба ақидаи шофеъия бошад, то даме ки тул накашад ва аз ду ракъат зиёд нашавад, хонданаш ҷоиз аст.
Агар шахсе ба сабаби бандӣ ё ворид шудани вақти караҳат натавонад ин намозро хонад, гуфтан “Субҳоналлоҳ ва-лҳамду лиллоҳ ва ла илаҳа иллаллоҳу валлоҳу акбар” мустаҳаб аст; баъзе уламоро бар ин илова кардаанд: “ва ла ҳавла ва ла қуввата илло биллоҳи-л-алиййи-л-азим”.
Ҳанафиён мегӯянд, ки бо хондани ҳар намоз ё хондани намози фарз бо ҷамоат низ ҳаққи масҷид адо мешавад, бинобар ин, агар шахс бо нияти хондани ақаллан ду ракъат фарз ё нафл ба масҷид дарояд, ин намоз, ҳатто агар нияти Таҳийяту-л-масҷид накунад, ба ҷойи он ҳисоб мешавад ва савобашро низ мегирад. (Касонӣ, Бадоъи, 1/190, 191; Ибни Обидин, Радду-л-муҳтор, 2/18)
Таҳийяти Масҷидулҳаром тавоф кардани Каъба аст; касе ки бо нияти тавоф ворид мешавад, бояд фавран тавофро оғоз кунад, ва агар бе нияти тавоф ворид шавад, бояд намози Таҳийяту-л-масҷид хонад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.