Вақти намозНамози ҷумъа барои мардони оқил, болиғ, муқим ва бе узр фарз-аи айн аст. Фарз будани он бо Китоб, Суннат ва иҷмоъ собит шудааст. Худованди Мутаол фармудааст: “Эй мӯъминон! Вақте ки рӯзи ҷумъа барои намоз нидо дода мешавад, тиҷоратро вогузоред ва ба ёди Худо бишитобед. Агар бидонед, ин барои шумо беҳтар аст. Пас, вақте намоз адо шуд, дар рӯи замин пароканда шавед ва аз фазли Худо ризқ ҷӯед. Худоро бисёр ёд кунед, то ки наҷот ёбед.” (ал-Ҷумъа, 62/9-10). Паёмбари Акрам (с.а.с.) низ фармудааст: “Ба намози ҷумъа рафтан бар ҳар марди мусалмони болиғ фарз аст.” (Абӯ Довуд, Таҳорат, 124 [342]; Байҳақӣ, ас-Сунанул-кубро, 3/245-246 [5577-5579]). Намози ҷумъа аз замони Паёмбар (с.а.с.) то имрӯз хонда мешавад ва дар фарз будани он ихтилофе вуҷуд надорад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.