Вақти намозБарои пешгирӣ аз гум шудан, сохтани қабр бо дурӣ аз намоишкорӣ ва исроф, инчунин гузоштани санги оддӣ ё лавҳае, ки дар он маълумоти шахсии фавтида навишта шудааст, аз нигоҳи динӣ мушкиле надорад. Аз саҳоба Усмон ибни Мазъун (р.а.) вақте вафот кард, ҷанозаи ӯ берун аз шаҳри Мадинаи онрӯза дафн карда шуд. Расули Худо (с.а.с.) санге талаб кард, то ҷои қабри Усмонро муайян кунад ва вақте сангро оварданд, онро дар сари қабр гузошт ва фармуд: “Бо ин, қабри бародарамро ишора мекунам, ва аз аҳли байтам ҳар кӣ бимирад, дар паҳлуи он дафн мекунам.” (Абӯ Довуд, Ҷаноиз, 63 [3206])
Аммо баланд сохтани қабрҳо аз як-ду қариш, сохтани бино ё гумбаз бар рӯи онҳо, навиштани суханони зиёди таърифу тавсиф ва ё ибораҳое, ки аз марг ва тақдир шикоят мекунанд, бар рӯи санги қабр мувофиқ дониста нашудааст.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.