Вақти намозТаъзия ин аст, ки бо наздикони фавтида ҳамдардӣ карда, ба онҳо суханони тасаллибахш ва оромбахш гуфта шавад. Паёмбари Акрам (с.а.с.) дар бораи аёдати касе, ки ба мусибате дучор шудааст, чунин фармудааст: «Ҳар кӣ ба аёдати шахсе, ки ба мусибате дучор шудааст, равад, ба ӯ ҳамон қадар савоб дода мешавад, ки ба шахси мусибатдида дода мешавад.» (Тирмизӣ, Ҷаноиз, 71 [1073]) Ҳамчунин, таъзия додан ба наздикони фавтида тавсия шуда, фармудааст: «Ҳар кӣ ба зани фарзандфотида таъзия диҳад, ба ӯ дар Биҳишт як либос пӯшида мешавад.» (Тирмизӣ, Ҷаноиз, 74 [1076])
Барои он ки дарди наздикони фавтида нав нашавад, таъзияро набояд баъд аз се рӯз ба таъхир гузошт. (Ибни Ҳажар, Фатҳ, 3/146) Шахсе, ки таъзия медиҳад, ба наздикони фавтида сабр ва матонат мехоҳад ва барои фавтида дуои хайр мекунад. (Насоӣ, Ҷаноиз, 120 [2088])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.