Вақти намозФариштагон мавҷудоте мебошанд, ки берун аз доираи илмҳои таҷрибавӣ ва мусбат қарор доранд ва бо ҳиссиёт дарк намешаванд. Онҳо бо чашм ва дигар узвҳои ҳиссиёт дарк намешаванд, аммо ин далел барои инкор кардани онҳо намешавад. Ҳақиқат аст, ки одамон ба мавҷудоти зиёде, ки берун аз доираи илмҳои мусбат ва ҳиссиёт қарор доранд, бовар доранд. Дар асл, ақли инсон вуҷуд доштани фариштагонро рад намекунад ва онро имконпазир медонад.
Дар ин мавзуъ оятҳо ва ҳадисҳои зиёде мавҷуданд, ки маълумоти қатъӣ медиҳанд ва маънояшон равшан аст. Ин далелҳо дар дили мӯъминон ҳеҷ шакке дар мавҷудияти фариштагон намегузоранд. Баъзе далелҳо дар бораи мавҷудияти фариштагон чунинанд:
a) Ҳамаи паёмбарон дар паёми худ мавҷудияти фариштагонро хабар додаанд. Дар ҳамаи динҳои илоҳӣ эътиқод ба фариштагон вуҷуд дорад.
b) Дар Қуръон, ки каломи Худо будани он ҳеҷ шакке нест, даҳҳо оят дар бораи мавҷудият ва хусусиятҳои фариштагон вуҷуд дорад. (нигаред: ал-Бақара, 2/30-34; Ҳуд, 11/69-70; ал-Ҳижр, 15/28-29; Фотир, 35/1; аз-Зарият, 51/24-28; ан-Нажм, 53/5; ат-Таҳрим, 66/6)
c) Паёмбари Худо (с.а.с.), ки дар тӯли умраш ҳеҷ гоҳ дурӯғ нагуфтааст, дар бисёр ҳадисҳояш аз фариштагон, хусусиятҳои онҳо ва баъзан аз дидани онҳо сухан гуфтааст. (нигаред: Муслим, Зуҳд, 60 [2996])
d) Мавҷуд будани мавҷудоти махсусе, ки зебоӣ ва камолоти беназири махлуқоти Худовандро дар олами макро ва микро мебинанд ва ба ин васила Худоро (ҷ.ҷ.) тасбеҳ ва таъриф мекунанд, чизест, ки ақл онро қабул мекунад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.