Вақти намозВузӯ як покии махсусест, ки барои иҷрои баъзе ибодатҳо дастҳо ва бозуҳо то оринҷ, рӯй ва пойҳо бо устухонҳои зону шуста мешаванд ва сари сар масҳ карда мешавад.
Дар бораи вузӯ дар Қуръон омадааст: «Эй касоне, ки имон овардаед! Вақте ба намоз бармехезед, рӯй ва дастҳоятонро то оринҷ бишӯед, саратонро масҳ кунед ва пойҳоятонро то устухонҳои зону бишӯед... Агар об наёбед, бо хоки пок тайаммум кунед.» (ал-Моида, 5/6). Паёмбар (с.а.с.) ҳам тарзи гирифтани вузӯро ба мусалмонон амалан нишон додааст (Ибн Можа, Таҳорат, 47 [419]; Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/16) ва ҳамчунин гуфтааст, ки ҳеҷ намозе, ки бе вузӯ хонда шавад, назди Аллоҳ (ҷ.ҷ.) қабул намешавад. (Бухорӣ, Вудӯ’, 2 [135]; Муслим, Таҳорат, 2 [225]; Ибн Можа, Таҳорат, 47 [419])
Вузӯ бо риояи фарзҳо, суннатҳо ва одобаш чунин гирифта мешавад:
Ният карда, «Бисмиллоҳ» гуфта мешавад. Аввал дастҳо то банди даст ва байни ангуштон се маротиба шуста мешаванд. Агар дар аъзои вузӯ чизе бошад, ки ба расидани об монеъ шавад, то ҳадди имкон пок карда мешавад. Ангуштарро дар ангушт ҳаракат медиҳанд. Бо дасти рост се маротиба об ба даҳон гирифта, даҳон шуста мешавад. Ҳамин тавр, се маротиба об ба бинӣ гирифта, бинӣ пок карда мешавад. Баъд рӯй се маротиба шуста мешавад. Сипас, дасти рост бо оринҷ се маротиба ва ҳамин тавр дасти чап се маротиба шуста мешавад. Бо дасти тар ва бо кафи даст ва ангуштон чоряки сар ё тамоми сар як бор масҳ карда мешавад. Дастҳо боз тар карда шуда, бо ангушти калон пушти гӯш ва бо ишорат ё ангушти хурд даруни гӯш масҳ карда мешавад, баъд бо пушти ҳар ду даст гардан масҳ карда мешавад. Аввал пойи рост, баъд пойи чап, аз нӯги ангуштон то пошна ва устухонҳои зону шуста мешаванд. Ба расидани об ба байни ангуштони пой диққат дода мешавад. (Бухорӣ, Вудӯ’, 22-24 [157-159]; Муслим, Таҳорат, 3-6 [226-227]; Касонӣ, Бадоъи, 1/23-25; Ибн Ҷузай, ал-Қавонин, 19-21)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.