Вақти намозБино ба мазҳаби ҳанафӣ, камтарин муддати ҳайз се рӯз ва бештаринаш даҳ рӯз аст. Хунравие, ки камтар аз се рӯз ё бештар аз даҳ рӯз идома меёбад, ҳайз нест, балки истиҳоза (хунравии ғайри ҳайз ва нифос, ки аз беморӣ сарчашма мегирад) шуморида мешавад. Муддати покӣ миёни ду ҳайз бошад, камаш понздаҳ рӯз аст. (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/32; Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/26)
Агар зани дорои ҳайзи мунтазам пас аз рӯзҳои одатии худ боз ҳам хунравӣ дошта бошад ва ин хунравӣ аз даҳ рӯз зиёд нашавад, тамоми рӯзҳои хунравӣ ҳайз ҳисобида мешавад. Аммо агар ин хунравӣ аз даҳ рӯз зиёд шавад, ҳамаи рӯзҳои хунравии баъд аз рӯзҳои одатӣ истиҳоза шуморида мешавад. (Сарахсӣ, ал-Мабсут, 3/178; Ибни Ҳумом, Фатҳул қадир, 1/176-178) Масалан, агар зани одаташ шаш рӯз бошад ва хунравиаш идома ёбад, вале аз даҳ рӯз зиёд нашавад, ҳамаи рӯзҳои хунравӣ ҳайз шуморида мешавад. Аммо агар хунравии ҳамин зан аз даҳ рӯз зиёд шавад, ҳамаи рӯзҳои баъд аз шашум истиҳоза ҳисобида мешавад. Ин зан бояд баъд аз даҳ рӯз намозу рӯзаи худро ба ҷо оварад ва ҳамчунин намозу рӯзаҳои байни рӯзи шашум то даҳумро, ки иҷро накарда буд, қазо намояд. (Айний, ал-Биноя, 1/664-665; Ибни Нуҷайм, ал-Баҳр, 1/223)
Гарчанде ҳукмҳои асосӣ чунинанд, аммо гоҳе баъзе занон мунтазам камтар аз се рӯз ё бештар аз даҳ рӯз хунравӣ мебинанд. Дар ин сурат, агар муоинаи тиббӣ низ инро тасдиқ кунад, заноне, ки мунтазам камтар аз се рӯз ё бештар аз даҳ рӯз хунравӣ мебинанд, метавонанд хунравии камтар аз се рӯз ва то понздаҳ рӯзро ҳайз ҳисобанд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.